Ik denk dat ik hier voorlopig nog niets verklapt heb over het feit of we een jongen of een meisje verwachten. Wij weten echter al een tijdje wat het zal worden en zelf ben ik héél tevreden!
Wat denken jullie dat het zal zijn?
Een Jongen of een Meisje?
Weet je wat: uit diegene die het juist raden zal ik een winnaar trekken en die krijgt na de geboorte doopsuiker opgestuurd 🙂
Gok er dus maar op los 😉
Groetjes,
Sheena
Zoonlief heeft de laatste weken opvallend veel schrik gekregen voor zaken waar hij vroeger nooit problemen mee had. We weten niet zo goed hoe we hier nu het best mee kunnen omgaan.
Zouden we hem zoveel mogelijk met zijn angsten confronteren in de hoop dat hij uiteindelijk inziet dat hij niet bang hoeft te zijn? Of bezorgen we hem op die manier een levenslang trauma?
Een middenweg tussen die twee uitersten is ook niet makkelijk om te vinden. Ofwel ontwijk je hetgeen wat hem angstig maakt ofwel niet.
Het probleem is ook dat hij de laatste week schrik heeft gekregen van alledaagse dingen zoals:
> hij durft niet meer in onze tuin te wandelen want hij heeft plots schrik van de geitjes van onze buren
> hij durft niet meer in bad of in de douche, een angst die hij vermoedelijk vorige week in Centerparcs heeft opgelopen aangezien hij daar helemaal geen fan was van het zwembad
> hij durfde dagenlang niet in de veranda van de onthaalmoeder te spelen omdat er een grote graafmachine in haar tuin stond
> hij durft in de dierentuin niet aan het hek te gaan staan van vele dieren, hij wil enkel van op een veilige afstand kijken
> hij durft vaak geen nieuwe dingen uitproberen, bijvoorbeeld: schommelen
We hopen dat dit iets tijdelijks is…Heeft iemand van jullie hier misschien ervaring mee en tips om hiermee om te gaan? Hij is nu 22 maanden oud.
Zelf heb ik twee angsten, waarvan ik er zeker één als kind heb opgelopen, namelijk: angst voor honden.
Ik probeer al sinds zoonliefs geboorte er alles aan te doen om hem niet diezelfde angst door te geven (want die angst belemmert vele dingen in mijn leven), maar deze week was het al zo ver: we wandelden voorbij een huis waar plots uit het niets een hond wild blaffend kwam aangerend (gelukkig achter een gesloten poort). Zowel zoonlief als ik waren hard verschoten. Ik ben uiteindelijk nog even met hem bij de hond blijven staan en heb hem verteld dat de hond gewoon even ‘hallo’ kwam zeggen, maar ik vrees dat sinds dat moment nu ook ‘angst voor de hond van de buren’ werd toegevoegd aan zijn lijstje.
Vorige week mochten we naar de gynaecoloog voor de belangrijke 20-weken echo.
Het was op deze echo dat ze bij mijn vorige zwangerschap zagen dat ons kindje een SUA had. Gelukkig is dat allemaal goed afgelopen maar je kan je misschien wel voorstellen dat wij vanaf toen niet meer zorgeloos naar een echo gingen.
We waren dan ook héél gelukkig dat we ditmaal wel goed nieuws kregen op de 20-weken echo. Alles zag er normaal uit en geen SUA te zien. Tien vingers, tien teentjes, goed ontwikkelde organen, alles ligt op schema.
Ons baby’tje is wel alweer aan de kleine kant, maar voorlopig nog perfect binnen de normen. Tijdens de vorige zwangerschap had ons kindje in de laatste weken een groeiachterstand opgelopen, dus hierin word ik deze zwangerschap nu extra opgevolgd. Het zou kunnen dat de SUA toen de oorzaak van de groeivertraging was, maar het kan ook zijn dat mijn lichaam gewoon kleine baby’tjes produceert. Dat zal duidelijk worden in de laatste weken, voorlopig hoeven we ons nog geen zorgen te maken.
Het volgende wat nu moet gebeuren is binnen een tweetal weken de suikertest laten afnemen om na te gaan of ik geen zwangerschapsdiabetes heb + nog een bloedname om na te gaan of ik ondertussen geen CMV of toxoplasmose heb opgelopen want voor geen van beide ben ik immuun (en met een klein kindje in huis is die CMV geen evidente om te vermijden …).
Voorlopig voel ik mij nog altijd vrij goed. Soms wat moe, rugpijn, het gevoel dat mijn eten op mijn maag blijft liggen …. maar dat zijn denk ik normale zwangerschapskwaaltjes waar elke zwangere vrouw doorheen moet.
Ik merk wel dat ik nu veel minder energie heb dan voor de zwangerschap. Zo gingen we het voorbije weekend naar Centerparcs (Erperheide) waar we met zoonlief gingen zwemmen, naar de speeltuin zijn geweest, de kinderboerderij bezochten, wandelden, … en daar viel het echt op hoe ontzettend moe ik was op het einde van zo’n dag. Volledig leeg. Het was dus niet echt een rustweekendje voor mij, maar wel een héél fijn weekend. Al zou ik het graag nog eens herdoen NA de zwangerschap, met 100% energie.
Ik had ook een nieuw boekje gekocht voor zoonlief dat we dit weekend voor het eerst samen gelezen hebben:
Aangezien zoonlief nog maar 22 maanden oud is en mij dus nog niet begrijpt wanneer ik hem probeer uit te leggen dat mama een baby in haar buik heeft, hoop ik dat hij door dit boekje vaak te lezen toch een beetje voorbereid wordt op wat er gaat komen. Hij vond het alvast een leuk boekje!
Groetjes,
Sheena
Vandaag viel er een last van onze schouders: zoonlief is ingeschreven in het kleuterschooltje in ons dorp. Er werd door sommige ouders vannacht gekampeerd voor de deur maar wij namen het risico om ons ’s ochtends pas aan te melden (wel anderhalf uur op voorhand) en waren de tiende in de rij wat ons nog een plaatsje in de school opleverde. In tegenstelling tot vorig jaar zijn er dit keer twee klassen voorzien (ipv 1) voor de allerkleinsten en er werden ook minder broers/zussen op voorhand ingeschreven dan vorig jaar. Dit hadden ze ons enkele weken geleden verteld op de opendeurdag dus we wisten dat we meer kans maakten om zoonlief te kunnen inschrijven dan de ouders van de kindjes geboren in 2011 dat deden. Maar echt zeker ben je toch pas wanneer je het papiertje in handen hebt.
Dus: oef! Een hele opluchting dat het gelukt is.
Vandaag wil ik ook een receptje met jullie delen, iets waar ik de voorbije dagen verslaafd aan ben geworden. Een lekker, makkelijk middagmaal dat enorm goed smaakt na bijvoorbeeld een voormiddag in de tuin te hebben gewerkt (jammer trouwens dat ik het op het werk niet kan klaarmaken).
Nodig: spekblokjes, gekookte aardappelen, ajuin, knoflook, tijm (veel tijm) en boter. Bak dit alles in een pan en …. smullen maar (bij mij moet daar dan ook nog een kwak mayonaise bij op mijn bord). Mmm ik krijg er alweer zin in! Van zoiets kan ik nu eens echt genieten.
Groetjes,
Sheena
