Categorie: Kinderen

Geplaatst op

Kinderen – gedachten – twijfels

Toen ik nog geen kind had vond ik het moeilijk om te weten of ik een kind wou of niet. Bij de beslissing om ervoor te gaan neem je toch altijd een beetje een risico. Je weet op voorhand niet of het zal meevallen. Of je wel graag mama gaat zijn. Je weet niet of je een gemakkelijk kind zal krijgen of eentje dat je de komende jaren geen nachtrust gunt of een moeilijke puber zal worden. Je weet niet of het je wel een ‘completer gevoel’ zal geven of het juist een rem zal zijn op je persoonlijke ontwikkeling. Het is een gok.

Een gok die in mijn geval voorlopig toch al goed is uitgedraaid. Neen, zoonlief is niet het meest gemakkelijke kind. Hij heeft veel driftbuien, hij slaapt niet graag een hele nacht door en soms zouden we hem achter het behang willen plakken. Maar geen moment, echt geen moment heb ik achteraf nog getwijfeld over onze beslissing. Ik ben blij dat ik een moeder ben. 

Maar nu is er die volgende vraag ‘willen we nog een tweede kind?’.

Toen ik zwanger was dacht ik ‘dit is goed voor één keer maar dit wil ik geen twee keer meemaken’. Ik was niet graag zwanger. Ik had nochtans niet veel last van kwaaltjes, maar ik hield niet van die onzekerheid ‘gaat alles wel goed komen?’. Ik hield ook niet van het constante verantwoordelijk zijn voor dat baby’tje (juist eten, goed rusten, niet teveel sporten, geen alcohol,…), een verantwoordelijkheid die niemand anders negen maanden lang kan overnemen. 

Maar na mijn bevalling veranderde dit en ik dacht ‘dit wil ik nog eens meemaken!’. En plots wou ik zo snel mogelijk nog een kind (mijn hart dan toch, mijn verstand vertelde iets anders). Dat zullen wel even de hormonen geweest zijn die toen de bovenhand namen want na verloop van tijd verdween dat gevoel ook langzaam weer.

En nu zitten we dus in een twijfelfase. Het is redelijk zwaar, zo één kind. Willen we er dan écht nog wel eentje? Gaan we tevreden zijn als we het bij één kind houden? Gaat ons kind tevreden zijn als het geen broers of zussen heeft?
Hoe beslis je zoiets? Soms zou je even in de toekomst moeten kunnen kijken om te zien hoe een bepaalde keuze zou uitdraaien …

Voorlopig zal er hier nog niets gebeuren op het vlak van ‘een tweede kind’.
Al is het al maar omdat we binnen enkele weken eerst nog een tripje naar New York gaan maken! En dat wil ik toch liever niet-zwanger zijnde doen.
We kunnen dé vraag dus nog even uitstellen … (maar tot wanneer? want hoeveel tijd willen we maximum tussen twee kinderen indien er twee zouden komen? En wat als de natuur niet wil meewerken en het allemaal wat langer gaat duren…. zoveel vragen, zo weinig antwoorden)





Groetjes,

Sheena

Geplaatst op

Een stapper en een pennenzak

Gisteren, 17 augustus 2013, was een hele bijzondere dag in het leven van ons kleine ventje. Hij zette plots zijn eerste stapjes! Niet 1 stapje, maar ineens een hele rij stapjes achter elkaar.
We hebben er lang op moeten wachten (laatst las ik dat het kindje van één van mijn facebookvrienden al kon stappen en hun zoontje is vier maanden jonger!), maar we zijn eens zo fier op hem nu hij het ook kan.
Ik ben blij dat wij dit moment met hem hebben kunnen meemaken want het was toch wel bijzonder. Van helemaal niet kunnen stappen naar plotseling wel kunnen stappen. Toch straf wat die mannekes allemaal doen!


Gisteren was ook de dag waarop ik een tweede project van mijn to-do lijst afwerkte: de pennenzak voor perfectionisten volgens Oon en Spiegelstiksels.
Ik maakt al eens eerder de eenvoudigere versie, maar nu wou ik de moeilijkere versie wel eens proberen.

Het was even zoeken naar hoe ik de hoeken juist moest doen, maar al bij al zat alles vrij snel in elkaar.
Het enige niet perfectionistische aan mijn pennenzak is dat mijn naad binnenin (waardoor de pennenzak gekeerd moest worden) niet mooi gesloten is. Ik deed een poging tot de ‘invisible closing seam’, maar ondanks dat het resultaat dan wel ‘closed’ was, was het niet ‘invisible’. Ik heb nog niet helemaal door hoe ik dit juist moet toepassen blijkbaar (en dat met de hand naaien dat is toch niets voor mij heb ik gemerkt… te weinig geduld).
Ik heb dus maar gewoon alles onder de naaimachine gestoken, hetgeen natuurlijk een veel minder mooi afgewerkt resultaat geeft.

Ik gebruikte voor het eerst één van mijn stofjes uit Amerika en oefende nog eens met flockfolie. Binnenin gebruikte ik nog een restje van een Petit Pan stofje waarin ik eerder al voor mijzelf een pennenzak maakte.

Nu ik het eindresultaat zie ben ik er niet helemaal wild van, maar … de naam van de persoon voor wie ik deze pennenzak gemaakt heb (een jarige collega) staat er nu eenmaal al op dus ze zal het toch cadeau krijgen, of ze het nu mooi vindt of niet 😉



Groetjes,

Sheena



Geplaatst op

Brief aan mijn zoon(tje)

Dag mijn klein patéke,

Als mijn geheugen mij niet in de steek laat schreef ik mijn laatste brief aan jou op moederdag. Hoog tijd dus om je nog eens op de hoogte te brengen van jouw meest recente avonturen. 
Je bent nu bijna 13 maanden oud en bent een echte deugniet. Je bent groot aan het worden en dat vind ik leuk want nu kunnen we meer dingen samen doen.

Eén van de dingen waar we de laatste dagen zo van genoten hebben is van op ons picknickdeken in de tuin te liggen. Je kan dan de beestjes zien bij de buren (kippen, geiten, eenden, de poes, …) en dat vind je fantastisch. Altijd maar wijzen met dat kleine worstenvingertje van jou, met grote ogen, en dan kijk je mij aan met een blik van ‘kijk mama kijk ik heb daar iets ongelooflijks gezien!!’ 

Samen op het picknickdeken knuffelen we veel en spelen we met jouw duploblokjes die je met je verjaardag hebt gekregen. Je ontdekte na een tijd dat er naast het picknickdeken nog een hele wereld lag. Je ontdekte het gras: eerst kroop je er heel voorzichtig in en dan snel weer terug op het deken. Maar al gauw kon ik je uit alle uithoeken van de tuin gaan plukken omdat je weer op verkenning was vertrokken.

We hebben samen ook al eens een heel klein fietstochtje gemaakt. Dat vond je maar raar. Heel de weg keek je erg bezorgd toen je bij papa achterop zat. En toen ik naast jullie kwam fietsen keek je mij verbaasd aan. Je snapte het nog niet helemaal, maar dat komt nog wel. We hebben nog een hele zomer voor ons om te gaan fietsen.

Jouw eetgewoonten zijn ook wat aan het veranderen. Je wilt meer en meer zelf eten. Maar niet met een lepel, neen hoor. Met je handen! En geen stukjes brood meer, zoals we je ’s avonds altijd gaven, neen, je wilt eten wat mama en papa aan het eten zijn. En je zal ons niet rustig laten eten zolang jij daarin je zin niet hebt gekregen!

Je bent dol op muziek. Als er muziek is begint heel jouw lijfje heen en weer te waggelen en dan lach je naar ons jouw acht tanden bloot.
We vierden vaderdag vorige week. Je verfde met jouw handen een papieren das bij de onthaalmoeder. Er hangen ondertussen al meerdere tekeningen op onze frigo. Zo leuk! We kochten ook een boek voor papa om zelf pasta te leren maken zodat hij eindelijk zijn pastamachine eens kan gebruiken.

Je hebt ook je prikjes gekregen bij kind&gezin. Tegen onder meer de mazelen, waardoor je de week erna plots allemaal rode stipjes op jouw lijfje had staan.
Je bent ook even ziek geweest, maar niets erg. Na twee dagen rust kon je er al weer tegen aan.

We zijn naar een BBQ geweest bij jouw onthaalmoeder waar alle kindjes en ouders waren en jij ons eens kon tonen met welk speelgoed je allemaal speelde en hoe je met de andere kindjes omging.

Je bent superflink als we met jou ergens naartoe gaan. Zo nam ik je mee toen ik een naaimachine ging kopen. Anderhalf uur zijn we in de winkel geweest en jij gaf geen kik. We zijn ook samen naar de jaarmarkt geweest en ook daar was je braaf.
Met je verjaardag was je ook heel flink en heb je bij iedereen wel eens op de schoot gezeten. Iedereen mocht met jou rondwandelen in de tuin. Oma, opa, vake, moeke, bomma, bompa, grootoma, meter P, jouw meter, peter, tante,..
Je werd die dag ook overladen met cadeautjes: kledij, zandbak, duplo, muzikaal autootje, … Wat word jij toch verwend!
We kregen van de onthaalmoeder ook een grappig filmpje van jou waarin je je verjaardagscupcake (door mij gebakken!) helemaal alleen , in zijn geheel, opeet. Hilarisch om te zien (als je ooit trouwt is dat een filmpje dat getoond zal worden, jawel!).

Zelfstandig stappen kan je nog niet, maar je loopt wel heel graag achter jouw loopwagentje heel de living op en neer. En je kan je ook prima voortbewegen door rechtop ergens tegen te staan en dan naar links of rechts te verschuiven.

Je zet graag papa’s Playstation op. Je wijst ook altijd met de ’tvkaskes’ naar de TV. Je probeert zelf je CD van kapitein Winokio op te zetten. Je haalt graag de potten en pannen uit onze keukenkast, net als alle boeken, dvd’s & spelletjes uit de boekenkast. 
Je kan de trap opkruipen, helemaal naar boven! Al heeft mama dat niet zo graag (maar van papa mag je dat, .. uiteraard alleen wanneer we vlak achter jou mee naar boven wandelen).

Je kan ‘dada’ zeggen en zwaaien. Iedereen die een deur opent wordt door jou vrolijk uitgezwaaid. Zelfs al gaat die persoon gewoon even naar het toilet.

Zot patéke!

Je mama x x x
Geplaatst op

Updates

Het baby-slaap-plan werkt! De voorbije twee nachten is onze zoon vrij vlot gaan slapen. ’s Nachts werd hij nog enkele keren wakker maar binnen de 5 minuten viel hij zelf weer in slaap. Wauw! Wat een verschil al op zo’n korte tijd. Hopelijk blijft het zo. Maar voorlopig zijn we dus al heel tevreden met het plan. Een aanrader!


Daarnet heb ik ook even wat foto’s gemaakt in de moestuin om jullie een kleine update te geven. Het was mijn bedoeling om eindelijk eens deftige foto’s te maken met mijn écht fototoestel. Maar de batterij was plat. Zucht. Dus toch maar met de gsm al wat voorlopige foto’s genomen. Om jullie al een idee te geven.

Een stand van zaken:
– De courgette: de gekochte plant leeft nog en is al gegroeid en ook mijn zelf gezaaide courgette is uitgekomen.


– Mijn gezaaide boontjes daarentegen zijn niet uitgekomen. Vervelend want nu ben ik die weken dat ik daar op heb zitten wachten dus ‘kwijt’. Gisteren heb ik van mijn vader nog wat nieuwe boontjeszaden gekregen en ik heb ze meteen geplant. Fingers crossed dat ze nu wel uitkomen!
– Andere zaadjes zijn dan weer wel uitgekomen: mijn spinazie, rode biet, rucola en wortel doen het goed! Al zijn ze allen nog steeds vrij klein. Een beetje zon zal hen deugd doen. Sinds gisteren is ook mijn pompoen uitgekomen. 
– De meloen… tja. Dat is sowieso al een moeilijke plant om buiten te kweken. Maar het kan wel hoor (dat heb ik al kunnen zien bij mijn vader in de tuin), alleen moet de zon dan wat meewerken. En we weten allemaal wat voor weer we de laatste weken gehad hebben … Maar ik ga het toch nóg eens proberen en ga volgende week op zoek naar een nieuw plantje. We geven niet op!

Dood Meloenplantje

– De sla doet het prima!Net als alle kruiden, de selder, de ajuinen en de sjalotjes.

– De aubergine en tomaat staan niet meer zo fier recht als in het begin. Ze hebben wat afgezien van de regen en de koude maar leven nog. Hopelijk komt dat nog goed.
– De kolen die groeien als kool, wat had je nu gedacht!
– De prei is ‘stabiel’. Niet veel groter geworden, maar nog steeds mooi in leven.
– Idem voor de paprika’s en de Spaanse peper. Die zullen blij zijn met de zon vandaag!
Na de dagelijkse controle van de tuin had ik wel een glaasje verdiend in de zon:


Vanavond staat er nog een uurtje Zumba op het programma (en misschien nog een beetje prutsen met mijn naaimachine) en dan is deze maandag weer voorbij. 
Ik hoop dat jullie vandaag ook een beetje van ons zeldzaam lentedagje hebben kunnen genieten.
Zonnige groetjes,

Sheena