Categorie: Kinderen

Geplaatst op

Waarom ben ik een goede ouder? #ouderzonden

De komende weken blog ik mee over het thema ‘ouderzonden’. Een leuk initiatief van deze twee dames.
Deze week behandelen we de hoofdzonde ‘Superbia’ (hoogmoed, hovaardigheid, ijdelheid). De vraag van de week is: Waarom ben jij een goede ouder?

Toch wel een moeilijke vraag om te beantwoorden vind ik, want ergens vind ik het veel makkelijker om te vertellen waarom ik GEEN goede (lees: perfecte) ouder ben.

Als ik zelf moet antwoorden op de vraag waarom ik een goede ouder ben dan zeg ik omdat ik:

  • tijd maak voor mijn kinderen: als er iets te doen is op school probeer ik er altijd bij te zijn. Ik ben 4/5de gaan werken om hen op woensdagnamiddag te kunnen opvangen. Ik probeer regelmatig aan de schoolpoort te staan en ik probeer echt tijd te maken om met hen te spelen, te luisteren naar hun verhalen en samen dingen te beleven
  • hun liefde geef: knuffels, warmte en geborgenheid. Troost wanneer het nodig is. Ik doe mijn best om voor hen een fijne warme thuis te creëren waar ze zich goed voelen en zichzelf kunnen en mogen zijn
  • hun dingen leer: fietsen, liedjes zingen, letters lezen, … maar ook: beleefd zijn, manieren en wat goed is en wat slecht. Ik probeer ook hun vele levensvragen steeds zo goed mogelijk te beantwoorden, al dan niet met behulp van het internet

Verder lees ik hen ook nog veel verhaaltjes voor, ga ik helemaal mee op in hun fantasiespelen (soms speel ik een stewardess, dan weer mama beer, een andere keer een piraat enzovoort) en ken ik (bijna) al hun klasgenootjes bij naam en gezicht. Ik ben geïnteresseerd in hun kleine leefwereld. Ik verwen hen al eens graag met lekkernijen maar tegelijkertijd probeer ik hen ook voldoende gezonde voeding te laten eten en te doen genieten van sport & beweging.

Daarnet dacht ik: misschien moet ik deze vraag ook eens aan mijn kinderen (3,5 en 5,5 jaar) stellen want zij kunnen hier eigenlijk veel beter op antwoorden. Dit is wat ze mij vertelden:

Ik vind mijn mama een goede mama omdat ze…

  • superlief is
  • een meisje is
  • goed omeletjes kan bakken
  • goed pannenkoeken kan bakken (maar vroeger niet)
  • goed kaaspasta kan maken (die van Mme Zsazsa uit haar boek Honger, bedankt voor het superlekkere en keigemakkelijke recept 😉 )
  • goed met ons kan spelen
  • goed liedjes kan zingen en gitaar kan spelen
  • goed kan delen met ons
  • een mooie auto heeft
  • goed met de auto met ons naar de dierentuin kan rijden
  • goed haar auto kan opladen (jongens en auto’s hé ….)
  • goed een bedje in de zetel kan maken als ik ziek ben
  • de Ipad geeft / de TV opzet
  • mooie planten heeft gekozen
  • chocolade uit de kast geeft
  • goed koekjes kan bakken
  • goed kan bestellen bij het restaurant

En toen dacht ik, ik vraag het ook gewoon eens aan mijn man. Zo gezegd, zo gedaan. Hij moest er onrustwekkend lang over nadenken maar tot slot kwam hij toch met deze antwoorden op de proppen:

Hij vindt mij een goede mama omdat ik:

  • snel een opkomende crisissituatie met de kinderen kan ‘ontmijnen’
  • de jongens naar mij kan doen luisteren
  • er aan denk om voor hen op tijd nieuwe schoenen en kledij te kopen
  • goed verhaaltjes kan voorlezen
  • goede ideeën heb voor cadeautjes en uitstapjes
  • goede activiteiten kan verzinnen om de jongens mee bezig te houden

Ik moet zeggen dat ik een beetje tegen mijn verwachtingen in veel plezier heb gehad met het beantwoorden van deze vraag. Ik ben iemand die soms wat teveel blijft hangen bij wat er niet goed gaat en dan niet meer duidelijk ziet wat er wél goed gaat. Ik kan het iedereen aanraden om kinderen en partner eens te interviewen over dit thema. Mij gaf het alvast een heel fijn gevoel 🙂

PS: Alle andere deelnemers aan #ouderzonden kan je hier terugvinden.

Geplaatst op

Kleuterpraat

Onze twee zonen, F. van 5,5 jaar en I. van 3,5 jaar, zeggen hier soms de gekste dingen. Veel zaken vergeet ik helaas op te schrijven maar af en toe noteer ik ze toch eens. Dit verzamelde ik de afgelopen weken:

I. : ‘ Kijk mama dit is mijn snavel‘ ** wijst naar zijn navel ** ‘Heb jij ook een snavel?’

I. : ‘Ik ga zonder mijn blootje slapen‘ (met een pyjama dus)

I. op alles wat er al dan niet opzettelijk verkeerd loopt  ‘maar mama, dat was maar een perongelukje‘

I. blijft hardnekkig een aantal worden verkeerd uitspreken: ‘fimmeltje‘ ipv film, ‘kankuu‘ ipv danku, ‘mamatheo‘ tegen vriend Matheo, ‘eilegijk‘ ipv eigenlijk en ‘dosssjjjjt‘ ipv dorst. Hilarisch was ook die keer toen we op weekend in een huisje bleven slapen, de kinderen al een hele tijd in bed lagen en plots hij in zijn pyjama de living kwam binnengestapt met de armen over elkaar gekruist en de plechtige mededeling: ‘mama, papa wij hebben dosssjjjt. F. heeft dosssjt en ik heb dossssjt’. Het is zo eentje waar je bij had moeten zijn om te weten hoe grappig het was 🙂

F. was aan het bellen met papa via Facetime. Papa zat op zijn werk en ik hoorde hem iets zeggen over een paar bomen op de achtergrond, dat die daar stonden om het werk wat aan te kleden. Na het gesprek kreeg ik een verslag van F. : ‘mama, en weet je, bij papa op zijn werk zijn er mensen in een boom verkleed!’

I. als hij geen zin heeft om zelf te wandelen (wat bijna altijd het geval is): ‘maar mama, ik heb stukke benen!’. Dezelfde uitvlucht wordt ook gebruikt wanneer hij moet opruimen (stukke handen) en laatst had hij zelfs last van een stuk hoofd.

F. bestudeert graag zijn jongere broer en komt soms tot interessante vaststellingen: ‘mama, I. is moe want ik zag bruin onder zijn ogen en hij geeuwde!‘ …. en ook:  ‘mama, ik denk dat I. nu ook echt kan dromen want hij is drie jaar en ik kon dat ook toen ik drie jaar was‘

I. : ‘mama ik ben bang voor meisjes dus jij moet een jongen worden‘

I.: ‘mama ben je nu lief op mij?‘  – elke keer nadat hij stout geweest is

Een beetje drama in huis is ons ook niet vreemd, zeker niet als er honger in het spel is. Laatst vertelde ik F. dat hij nog even moest wachten tot het eten klaar was. Toen zei hij op zeer dramatische wijze ‘mama, je kan doodgaan van honger, WIL JIJ DAT JOUW KINDJE DOODGAAT MISSCHIEN???‘ – en toen rolde ik eens hard met mijn ogen 😉

F. : ‘mama, wij hebben vandaag in de klas een filmpje gezien over verliefd zijn en weet je wat ik gezegd heb? Dat ik verliefd ben op mijn mama. En E. (klasgenootje) was ook verliefd op zijn mama!’  – en toen keek hij met een verliefde blik naar mij, dan zijn ze toch plots weer zo schattig 🙂

F. is gefascineerd door het menselijk lichaam. Laatst vroeg hij zich af hoe mijn borsten wisten dat ze nu geen melk meer moesten maken, hoe die wisten dat er geen baby meer in huis was. Plots kwam hij zelf met het antwoord: ‘mama , ik weet het! Er zit zo een topje op jouw borsten met zo’n klein rondje en dat zal het oog zijn en zo kunnen jouw borsten dat zien‘ — als dat geen duidelijke verklaring is dan weet ik het ook niet meer!

Toch een zalige periode, die kleutertijd.

Geplaatst op

Terrible Two!

Die 2,5-jarige van ons die heeft toch wel echt PECH met zijn mama. Wat ik toch allemaal doe waar hij zich kwaad om moet maken.
Hier een greep uit de gebeurtenissen van de voorbije 24 uur waarbij ik iets deed waarvan hij vond dat hij er terecht HYSTERISCH voor mocht worden:

– ik deed als eerste de voordeur open (mocht niet, hij moet altijd de eerste zijn)
– ik gaf hem zijn tandenborstel aan (mocht niet, hij poetst ZELF zijn tanden)
– ik vroeg hem of hij wou drinken (wie vraagt nu zoiets?)
– ik wou zijn vuile broek uittrekken (een vuile broek mag aanblijven)
– ik wou hem een knuffel geven (knuffels zijn voor mietjes)
– ik stond in de gang (hij stond al in de gang)
– ik stond niet in de gang (ik moest niet zomaar weglopen nadat hij kwaad was omdat ik in de gang stond)
– ik zei hem dat hij zijn muts mocht thuislaten aangezien het mooi weer was buiten (een muts is onmisbaar, ook bij mooi weer)
– ik zat in de zetel (schandalig!)
– ik schepte eten in zijn bord (hij had nog niet gezegd of hij wel wou eten)
– ik deed de kast open (hij zal de kast wel opendoen)
– ik ging naar boven (hallo? zonder toestemming van hem?)
– ik vroeg hem (vriendelijk) of hij moest plassen (dat zijn uw zaken niet moeder!)
– ik stelde voor om samen een boekje te lezen (boekjes lezen? geen goesting! laat mij toch met rust mama!!!)
– ik zette de TV op de verkeerde post op (domme mama, alleen paw patrol mag op!)
…….en zo kan ik nog wel even door gaan.

Je ziet het, ik ben een vreselijke moeder om mee samen te leven. Dat kind van ons ziet hier enorm af. Ik begrijp hem volledig. De woede aanvallen, de huilbuien, het zichzelf op de grond smijten. Volkomen terecht! Wat een lastige ouders heeft dat kind toch.

Ondertussen lopen wij hier stilletjes verder op de tippen van onze tenen, hopend dat we hem vandaag niet weer kwaad zullen maken en halsreikend uitkijkend naar de dag waarop deze fase voorbij zal zijn 😉

Sheena

Geplaatst op

Op stap met peuter & kleuter: naar de Spiekpietjes in Oostende

Vanochtend vroeg vertrokken we met onze wagen richting het verre Oostende. We waren uitgenodigd op de opening van de Spiekpietjes expo in het Fort Napoleon. Onze jongens waren héél enthousiast toen we hen het nieuws vertelden. De lange rit naar de zee kon niet snel genoeg voorbij gaan en het ontbijt dat we ter plaatse kregen mocht van hen vooral niet té lang duren. Ze waren zo benieuwd naar wat er achter de deur van de expo zat.

Vrij snel stonden we dus in de Spiekpietjes expo en ontdekten we het verhaal over deze kleine mannetjes. Een verhaal dat onze 4-jarige wel kon boeien. Onze 2-jarige daarentegen vond de tekenhoek interessanter.
Waar ze samen ook veel plezier aan beleefd hebben was de bijhorende zoektocht naar de Spiekpietjes doorheen het Fort. Fijn ook voor ons als ouders, zeker toen we plots op het dak van het fort stonden en een prachtig uitzicht kregen op de zee en de stad. We hebben alle Spiekpietjes gevonden! Of dat denken we toch 🙂

We hadden het ook getroffen met het weer. Zonnig en warm, gewoon P E R F E C T. En dat voor eind oktober!

Na ons bezoek aan de expo besloten we om nog iets langer van het mooie weer in Oostende te genieten en namen we de overzetboot richting centrum om er te lunchen en daarna nog wat rond te slenteren op de dijk en in de winkelstraten. Het was ook kermis in het centrum, een ritje op de draaimolen mocht dus niet ontbreken.

In de namiddag begon de vermoeidheid bij de jongens toe te slaan en keerden we weer huiswaarts. Met enig protest want ze waren liever voor altijd aan de zee gebleven.

Eens thuisgekomen kwamen de Spiekpietjes verhalen weer boven en fantaseerden we dat er in ons huis heel veel Spiekpietjes verstopt zitten. De jongens gaan dan ook hééééél braaf zijn de komende weken zodat Sinterklaas hen zeker niet zal vergeten op 6 december. Af en toe roepen we ook eens luidop welke cadeautjes we graag willen krijgen van Sinterklaas. Je weet maar nooit dat zo’n Spiekpietje het hoort …

Oostende, wij komen nog eens terug 🙂 Het was een topdag!
Bedankt Spiekpietjes dat we jullie mochten komen ontdekken 🙂

Alle info over de Spiekpietjes expo en andere leuke activiteiten in Oostende vind je hier.

Groetjes,

Sheena