Berichten

Geplaatst op

Vakantieplannen


Ik heb last van een reiskriebel in mijn lijf. Elk jaar komt dat in vlagen bij mij op, ik las net nog één van mijn oudere blogposts terug en ook daar had ik er last van, last van Wanderlust. De zin om de wereld te gaan ontdekken, om mijn vleugels uit te slaan. Om het dagelijkse leven achter mij te laten en nieuwe landen en culturen te ontdekken.

Het kriebelt hard maar voorlopig hebben we voor dit jaar alleen nog maar ‘brave’ reisplannen gemaakt. Dicht bij huis, naar landen waar we al eerder geweest zijn. Korte reizen. Want .. er is niet veel budget en we kunnen onze verlofdagen nog goed gebruiken voor andere zaken dan reizen (in de nasleep van dé verbouwing).

Dit zijn onze reisplannen voor 2018:

–  in de lente trekken we enkele dagen naar Texel (Nederland). We zijn er nog nooit geweest maar ik hoorde er al veel goeds over dus ik ben eens benieuwd. Hopelijk zit het weer wat mee! Onze jongens kijken vooral uit naar de overzetboot die we zullen moeten nemen om er te geraken.
– in de zomer gaan we een week naar Frankrijk, naar de Dordogne, een streek waar we al eerder geweest zijn en die ons kan bekoren. We huurden er een huisje op een domein met nog een viertal andere woningen.

Hoewel die twee vakantie vooruitzichten al meer zijn dan wat we vorig jaar gehad hebben, kriebelt het hard voor nog een extra reis(je). Naar een nieuw land, een nieuwe bestemming. Een verdere reis.
Eerst dacht ik: laat ons eens gek doen en dit jaar ook nog naar Zuid-Afrika gaan ( & ik vroeg meteen een brochure aan). Maar de periode waarin we nog wat verlof hebben om eventueel een verre reis te maken is in de maand augustus en augustus = winter in Zuid-Afrika. Dat vind ik dan ook maar zonde om in een zomermaand ergens in de winter te gaan zitten. Bovendien kost 1 vliegticket naar daar al snel 1.000 euro en we hebben er vier nodig .. tel daar nog de kosten van ons verblijf bij en dan vind ik het toch weer allemaal heel duur worden. Toch voor een land waarvan ik bij wijze van spreken 5 minuten geleden beslist heb dat ik het ook wel eens in het echt zou willen zien. Als we dan toch veel geld gaan uitgeven aan een reis dan wil ik precies liever terug naar Australië …. (maar ik ken nog een aantal mensen die dan mee willen gaan en dat laat zich niet zomaar even organiseren op een paar weken tijd dus dat is al zeker niet aan de orde dit jaar).

Tijd voor een plan b, want mijn reiskriebel laat zich niet zomaar de kop indrukken. Ik dacht: laat ons nog een citytrip inplannen. Een citytrip naar een stad waar we nog nooit geweest zijn, in een land waar we nog nooit geweest zijn, waar het zomer is in augustus, waar we met het vliegtuig naartoe kunnen gaan en waarvoor we niet té lang in een vliegtuig moeten zitten. Dat van dat vliegen is omdat ik dit eigenlijk eerst eens wil testen met de kinderen alvorens we écht ver gaan vliegen. Ze hebben nog nooit eerder bewust in een vliegtuig gezeten (de oudste wel al eens toen hij 1,5 jaar was) en onze oudste is nogal rap bang dus ik ben eens benieuwd wat dat zal geven.

Zo kom ik door eliminatie voorlopig uit bij de stad Stockholm. We zijn nog nooit in Zweden geweest, het lijkt mij een heel kindvriendelijke stad te zijn, het is niet ver vliegen én het is er zomer in augustus wanneer we waarschijnlijk zullen gaan. Alleen de kostprijs moet ik nog eens verder onderzoeken want die Scandinavische landen kunnen toch wel duur zijn …

Ik ga mij dus wat verder informeren over Stockholm en zo krijg ik die reiskriebel in mijn lijf weer wat onder controle 🙂
Het gekke aan die reiskriebel is dat die ook altijd weer verdwijnt en dan nog het vaakst op de dag voor het vertrek. Dan kan ik mij meestal niet meer voorstellen waarom ik weer in godsnaam op reis wou gaan en krijg ik al heimwee naar huis terwijl we nog thuis zijn. Tja …Ik snap mijzelf soms ook niet goed 😉

Naar waar gaan jullie dit jaar op reis?

40 dagen bloggen: 28/40
Skipdagen : 4/6

Geplaatst op

40 dagen bloggen: een tussenstand

Dit is mijn 27ste blogbericht binnen de 40 dagen bloggen uitdaging waarbij het de bedoeling is om 40 blogberichten te schrijven in een periode van 46 dagen.
Het gaat tot nu toe heel goed, ik heb nog twee skipdagen die ik kan inzetten en nog 13 blogberichten te gaan na vandaag.
Dat zou haalbaar moeten zijn. In theorie dan toch. In de praktijk weet ik het nog zo niet. Want waar ik de eerste 10 dagen heel gestructureerd van start ben gegaan (ik had veel inspiratie, ik noteerde al mijn geplande blogberichten op een kalender en ik kon zelfs enkele dagen vooruit werken) leef ik sinds een week of twee van dag tot dag en van de inspiratie van het moment.
Aangezien ik toch altijd een beetje mijn hart en ziel wil leggen in mijn blogberichten wil ik niet zomaar over iets gaan schrijven om toch maar een blogbericht te hebben. Dus het zal hier nog spannend worden ….

Wat wel al 100% zeker is, is dat deze uitdaging mijn blog al veel deugd heeft gedaan, er zit weer leven in! Ik heb ook eindelijk een hoop berichten kunnen uitschrijven die al lang in mijn hoofd zaten en de goesting om te schrijven is volledig terug. Het begint zelfs een gewoonte te worden om dagelijks even tijd te maken om mijn gedachten online te zwieren.

Maar bon, duimen maar dat ik nog minstens 13 keer door iets geïnspireerd kan geraken om over te schrijven. Nu de finish in de verte al een klein beetje komt piepen wil ik het toch wel graag halen …

 

40 dagen bloggen: 27/40
Skipdagen : 4/6

Geplaatst op

Hoe ga ik om met de druk die van jongs af aan op mijn kinderen gelegd wordt? #ouderzonden

De afgelopen weken blogde ik mee over het thema ‘ouderzonden’. Een leuk initiatief van deze twee dames.
Deze week behandelen we de laatste hoofdzonde ‘Acedia’ (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid). De vraag van de week is: Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouder(s)) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

Ik heb de neiging om onze kinderen op te voeden zoals ik zelf ben opgevoed. Wij moesten steeds ons best doen op school maar we hoefden niet dé beste leerling van de klas te worden.
Wanneer we ons inschreven voor een nieuwe hobby aan het begin van het schooljaar dan werden we verondersteld om elke les te gaan, tenzij het écht niet anders kon. Maar ook daar moesten we niet de allerbeste sporter of cursist worden, integendeel, het werd van thuis uit eerder afgeraden om ambities te hebben om in de topploeg terecht te komen. Al die extra uren trainen, deelnemen aan wedstrijden, strengere trainers en meer stress zagen mijn ouders niet zo goed zitten (we waren ook nergens goed genoeg in dus er stelde zich daar nooit een probleem 😉  ).

We moesten wel én iets van sport doen én iets van muziek én naar de jeugdbeweging gaan. Dat laatste iets te lang naar mijn goesting want ik vond het daar niet altijd even leuk. Bij muziek hebben we ook niet al de jaren notenleer moeten uitdoen, het laatste jaar mochten we laten vallen, we vonden het echt té saai en mijn ouders vonden de basis die we hadden meegekregen voldoende. Het was genoeg om een instrument mee te leren spelen als we dat zouden willen in de toekomst.

Wanneer wij thuis klasgenootjes uitnodigden voor een verjaardagsfeestje dan aten wij iets lekkers en speelden samen spelletjes. Er kwamen geen springkastelen/bowlingbanen/binnenspeeltuinen/’Pinterest perfect’ verjaardagsdecoraties/… aan te pas en toch waren we heel gelukkig.

We mochten ook niet zomaar meegaan in alle modegrillen die er waren maar toch nog nét voldoende zodat we toch het gevoel hadden dat we overal een beetje over konden meepraten.

Diezelfde instelling heb ik dus overgekregen. Je best doen is belangrijk maar je best doen hoeft niet hetzelfde te betekenen als de beste worden.
Onze oudste zoon (bijna 6) moet elke week in de derde kleuterklas een aantal verplichte taken maken (de ‘moetjes’). Ik moedig hem daar van op afstand wat in aan maar tegelijkertijd vind ik het ook geen ramp als er eens een week een ‘moetje’ niet werd vervuld. Moest hij nu echt wekelijks maar de helft van zijn moetjes doen dan zou ik er wel meer de nadruk op gaan leggen maar zo af en toe eens niet alles halen, daar ga ik echt niet boos om worden.

Hetzelfde met sport: onze jongens gaan 1 uur in de week naar de bewegingsschool en een half uurtje naar de zwemles. Niets competitief, gewoon fun en tegelijkertijd leren ze iets nuttig. Prima zo!
Onze oudste is nogal bang in het water en geraakt maar moeilijk in de volgende zwemgroep met een hoger niveau. Tja, het zij zo, alles komt wel op zijn tijd. Zelfs al kunnen al zijn klasgenootjes van in het begin van de zwemlessen intussen al 25 meter zwemmen, daar zitten we niets mee in. Ieder op zijn eigen tempo.

Ik zou het wel jammer vinden moest ik onze kinderen in de toekomst niet meer kunnen overtuigen om toch IETS van hobby te beoefenen. Dat zou ik wel een gemis vinden voor hun eigen ontwikkeling. Dan zou ik al eens wat lastiger kunnen worden …. Of ook wanneer ze echt hun best niet doen, dat vind ik ook niet fijn. Als onze oudste zijn zwemles volgt en hij doet flink mee maar durft niet in het water te springen dan ben ik toch nog trots op hem. Als hij daarentegen als een lastig kind weigert om ook maar één teen in het water te steken zelfs al heeft de juf al lang gezegd dat ze hem desnoods wel zal dragen dan kan ik wel boos worden.

Onze jongste, die krijgt elke week van op school een lijstje mee met zaken die hij de volgende week moet meebrengen naar de klas. Ook daar heb ik de perfectie al wat losgelaten. Ik ga echt geen uren op zoek, of nog speciaal naar een winkel gaan om dat ene bepaalde iets dat ze nodig hebben om te knutselen mee te kunnen geven. Als ik het heb liggen dan geef ik het mee en anders…. pech, er is die dag vast nog wel iets anders leuks te doen in de klas. Het is nog maar het eerste kleuterklas hè, chill ….

Voorlopig hebben we hier dus nog niet al te veel last van de druk die op onze kinderen gelegd zou worden. Al kan ik mij voorstellen dat die druk de komende jaren alleen maar zal toenemen … vraag het mij nog eens binnen een jaar of 10 hoe het er tegen dan mee staat 😉

 

40 dagen bloggen: 26/40
Skipdagen : 4/6

Geplaatst op

Nog 16 dagen …

… en dan heb ik een hele maand lang vakantie! Zowel mijn man als ik nemen in april ouderschapsverlof. Wij krijgen regelmatig de opmerking: ‘nemen jullie allebei samen ouderschapsverlof !? ‘ Eum …. ja dus! Ik had niet beseft dat dit blijkbaar niet zo de gewoonte is maar wij willen echt eens 1 maand lang allemaal samen thuis zijn en niet in de klassieke zomervakantie. Wachten op de zomer duurde ons namelijk veel te lang na een jaar zonder echte vakantie (door de verbouwing), dus wij kozen voor de maand april.
Onze jongens hebben in april twee weken paasvakantie waarin we veel tijd samen kunnen doorbrengen en in de twee andere weken gaan we er kei hard van genieten om elke dag aan de schoolpoort te staan. Dat is ook eens luxe!
Op de schooldagen kunnen de man en ik dan wat klusjes in huis aanpakken die al lang op de to-do lijst staan en genieten van onze kinderloze uren. We gaan dan eens samen kunnen gaan lopen zonder eerst een babysit te moeten regelen. Of we kunnen eens gaan lunchen of gaan shoppen zonder loslopende kinderen …ideeën genoeg! De maand gaat veel te kort zijn, ik weet het nu al, we gaan keuzes moeten maken.
Hoe dichter het in de buurt komt, hoe meer ik er naar uit begin te kijken. Ik begin stilaan te beseffen dat we echt vakantie gaan hebben, grote vakantie, zomaar in april. Ik hoop dat het een leuke maand zal worden…. (en dat stomme dingen zoals de griep uit ons huis blijven die maand!)

40 dagen bloggen: 25/40
Skipdagen : 4/6