Berichten

Geplaatst op

Waarom ik een hekel heb aan M&M’s met nootjes

Vandaag had er iemand op het werk een hele grote zak M&M’s met nootjes meegebracht. Sympathiek maar ook irritant …
De hele dag lang graaiden er mensen in de zak M&M’s en knabbelden ze er op los. Terwijl ik mij probeerde te concentreren op mijn werk hoorde ik ‘ritsel ritsel’ en dan ‘smik smak kraak kraak’. Mijn haren gingen er bijna van rechtstaan en toen was het hek van de dam … ik hoorde alleen nog maar irritante geluiden de hele dag door: ik hoorde die ene collega superluid typen op zijn toetsenbord, ik hoorde bij een andere collega heel de tijd een irritant geluidje van één of ander chatgesprek waarin hij betrokken was en twee bureau’s verder zat er iemand luid smakkend een appel te eten. Ik voelde dat ik het bijna zou gaan verliezen dus ik zette snel mijn koptelefoon met muziek op. Aaaaah … zalig. Toen was er weer rust.

Ik vroeg mij jarenlang af of ik misschien abnormaal was omdat ik mij zo extreem kon ergeren aan bepaalde geluiden. Ik kon er echt kwaad, bijna agressief van worden. Zeker thuis tijdens mijn puberteit kon ik echt niks verdragen.
Tot een paar jaar geleden, toen voelde ik mij plots begrepen, ik las toen namelijk iets in de krant over misofonie.

Volgens Wikipedia is misofonie = een aandoening waarbij specifieke geluiden heftige gevoelens van woede, haat of walging oproepen. Het gaat bij misofonie om specifieke geluiden, niet om geluid in het algemeen. Misofonie is vooral een afkeer van geluiden die door mensen geproduceerd worden, zoals mond- en keelgeluiden (smakken, slikken, ademen, neus ophalen, etc). Ook geluiden als typen op een toetsenbord, klikken met een pen en lopen met hakken op een harde vloer zijn veelvoorkomende triggers. Doordat er een hyperfocus (overconcentratie) voor bepaalde geluiden ontstaat, zijn mensen met misofonie in staat om deze geluiden boven alles uit te horen. De emoties die worden opgeroepen zijn vaak dermate heftig, dat mensen die aan misofonie lijden hun triggers zoveel mogelijk vermijden.Vermoeidheid en stress zijn versterkende factoren.

Dat heb ik dus, met 100% zekerheid! En jeej het heeft een naam en er zijn nog andere mensen die hetzelfde meemaken. OEF! Geruststelling 🙂
Ik heb er gelukkig niet elke dag last van en vaak kan ik het wel van mij afzetten door mij op iets anders te concentreren (muziek opzetten of gewoon even gaan wandelen). Ik heb er ook niet bij iedereen evenveel last van. Van mijn kinderen kan ik bijvoorbeeld veel meer verdragen. Het is maar iets geks.
Vandaag had ik er denk ik vooral veel last van omdat ik moe ben, dan kan ik veel minder verdragen. Morgen hopelijk weer beter!

 

PS: ik eet eigenlijk ook wel graag M&M’s met nootjes en …. ik stoor mij dan niet aan mijzelf 😉 Lekker egoïstisch!
PS2: het geluid dat ik echt het allermeeste haat is het geluid van mensen die hun nagels aan het knippen zijn. Echt bah! (ook hier … dat geluid is wel perfect verdraagbaar bij het knippen van mijn eigen nagels . Tja, sorry!  )

40 dagen bloggen: 24/40
Skipdagen : 4/6

 

Geplaatst op

Interieur inspiratie: de kleinste kamer

Nu de echte verbouwwerken grotendeels achter de rug zijn kan ik mij stilaan beginnen richten op ons interieur.
Wij hebben, op onze nieuwe keuken en de kinderkamers na, eigenlijk nog geen enkele écht ingerichte ruimte in ons huis. Wij leven nog altijd met de meubels die we meer dan 10 jaar geleden hebben gekocht toen we net een job hadden en gingen samenwonen (lees: goedkope meubels) . Bovendien moet nog meer dan de helft van ons huis geschilderd (of intussen al herschilderd) worden. Beetje bij beetje willen we dit gaan aanpakken om zo uiteindelijk – ooit – tot ons droomhuis te komen.

We kennen alleen niet zo enorm veel van interieurinrichting. We waren afgelopen weekend inspiratie gaan opdoen in een verfwinkel en ik zag alweer meteen door de bomen het bos niet meer. Hoe begin je aan zoiets?

Ik bedacht een plan: ik ga de klus ‘heel ons huis inrichten’ indelen in kleinere stukken. We gaan het kamer per kamer bekijken en eerst inspiratieborden maken zodat we ten minste al een idee hebben van wat we ongeveer willen alvorens naar de winkels te trekken. Aangezien ik mij graag bezig hou met zo’n zaken ging ik dus aan de slag.

Ik besloot om klein van start te gaan en maakte een eerste bord met ideeën voor de inrichting van onze nieuwe WC. Die WC is voorlopig nog een lege ruimte met alleen maar vier muren en een deuropening , waar we vorig weekend net de laatste tegels in gevoegd hebben (witte wandtegels, donkere vloertegels). Nu is het wachten op de loodgieter voor de installatie van de WC zelf en daarna kunnen we aan de slag met de ‘inrichting’. Ik maakte hiervoor dit inspiratiebord:


De lamp op de foto hebben we al in ons bezit! Ik kwam deze een paar weken geleden tegen op Lokaal20.nl (hun site werkt momenteel niet blijkbaar) en ik was meteen verkocht.
De rest van het bord moeten we nog aankopen. Het houten blad zou boven de spoelbak van de wc komen. Dat blad kan dan gebruikt worden om wat decoratie (en reserve wc-rollen) op te plaatsen. Qua decoratie dacht ik dan bijvoorbeeld aan deze twee posters die ik op Juniqe.nl vond.
Voor de WC-rol, borstel en vuilbakje denk ik dat we het bij het assortiment van Brabantia gaan houden, dat hebben we nu ook in onze andere WC en ik heb daar geen klachten over. Ik kies daar liever voor een neutrale kleur die ik niet snel beu kan worden.
De spiegel is van OYOY.dk, het model zelf is volgens mij net iets te groot voor boven ons handwasbakje maar ik ga op zoek naar iets gelijkaardigs. Misschien maken we het zelf nog wel!?

Niet op de foto: de hangwc (een standaard wit model) en het handwasbakje met kraan (wit rechthoekig met een inox kraantje). We kozen dat zo lang geleden al dat ik zelf intussen niet goed meer welk model het juist was. Dat wordt dus nog spannend wanneer de loodgieter het komt installeren 😉

Het helpt wel heel erg goed, zo’n bord maken. Er kruipt veel werk in maar ik weet nu wat ik wil. Ik ben eens benieuwd of het in het echt even goed zal overkomen als dat ik hoop dat het zal overkomen. Dat is nog af te wachten …. Daarom dat ik klein begin hè, er valt nog veel te leren!

40 dagen bloggen: 23/40
Skipdagen : 4/6

PS: NIETS in deze post is gesponsord, het is maar dat je het weet 🙂

 

 

Geplaatst op

YOGA: mijn essentials

Zondag = yogadag, elke zondagochtend ga ik naar de Yogales. Van 10 u tot 11u geniet ik van een uurtje afzien en ontspannen op de mat. Echte ‘me-time‘.
Ik volg deze lessen Ashtanga yoga sinds september 2016. Daarvoor deed ik zelf thuis ook al wat aan yoga via online lessen en volgde ik ook een paar jaar yogalates, een combinatie van yoga en pilates.

Met deze lessen ashtanga yoga heb ik nu wel echt gevonden wat ik het liefste doe, dus ik hoop dat die lessen hier nog héél lang gegeven zullen worden. Ik probeer geen enkele les te missen want ik heb er zoveel deugd van. Ik kan eindeloos praten over alle voordelen die ik uit yoga haal maar dat is niet wat ik hier vandaag wou vertellen. Vandaag wil ik jullie laten zien welke attributen ik nodig heb om aan yoga te doen.

bron: www.manduka.com

Allereerst is er de yogamat. Er bestaan heel veel verschillende soorten yogamatten maar ik heb er drie jaar geleden bewust één specifieke mat uitgekozen voor mijzelf: de black mat pro ® yoga mat van Manduka (niets in deze post is gesponsord by the way!).
Het is een vrij dikke mat, groot genoeg zonder overdreven groot te zijn en de mat is heel stevig, ze schuift niet weg en ik heb er een goede grip op.
De mat laat zich ook heel makkelijk uitrollen en is ontworpen om levenslang mee te gaan (dat rechtvaardigt dan ook wel de vrij hoge kostprijs in mijn ogen).
De mat kan geen zweet absorberen waardoor bacteriën etc minder kans krijgen én heeft een OEKO-TEX® certificaat dat garandeert dat het materiaal veilig is voor menselijk contact. Dat laatste stelt mij toch wel gerust want tijdens het uurtje yoga adem ik een uur lang die mat, bij wijze van spreken, in. Dan wil je echt niet zo’n chemische rommel onder jouw voeten hebben …. Er bestaan trouwens nog betere ecologische yogamatten in het assortiment van Manduka, matten van natuurlijk rubber (hun eko serie) waarover ik nog lang getwijfeld heb om die te nemen maar het dan toch niet deed (ik geloof omdat ze minder lang meegaan en dunner zijn maar weet het niet meer 100% zeker).

Dan is er de outfit. Ik heb twee soorten outfits:

  1. Op dagen waarop ik mij goed in mijn vel voel draag ik mijn yogalegging. Ik kocht de mijne bij Sweatability en hoewel ik altijd een hekel had aan leggings vind ik deze supercomfortabel zitten én nog eens mooi ook. Alleen blijft het een legging, zo’n strak ding rond mijn benen en poep is enkel voor de zelfzekere dagen. Boven op de legging draag ik meestal mijn favoriete zelfgemaakte yogatop. 
  2. Op de dagen waarop ik wat minder goed in mijn vel zit bij vertrek naar de yogales kies ik voor een wat lossere joggingbroek, een simpel grijs model met onderaan boordstof zodat mijn broek niet helemaal naar beneden glijdt wanneer we bijvoorbeeld in kaarsstand staan. Daarboven draag ik dan een T-shirt, momenteel heb ik een model uit biokatoen van Decathlon maar ik ben er niet zo tevreden van want het is wat te kort. Telkens ik mijn handen naar omhoog breng zie ik in de spiegel mijn blote buik. Vandaag ga ik voor de combinatie van de grijze jogging met de zelfgemaakte top gaan 😉

Verder gebruik ik tijdens de les ook altijd een blokje, dat helpt mij bij een aantal oefeningen die ik nog niet helemaal onder de knie heb. Ik kocht mijn blokje ook bij Decathlon.

Tot slot zijn er nog een paar andere praktische zaken: tijdens de les draag ik niets van juwelen (die storen alleen maar), ik draag dan ook steeds één van mijn oude brillen (eentje die stevig blijft opstaan ook wanneer ik met mijn hoofd ondersteboven hang en waarvan het geen ramp is moest ik hem eens per ongeluk breken tijdens mijn yoga oefeningen) en ik sta altijd op blote voeten. Een truitje heb ik niet nodig want na 10 zonnegroeten aan het begin van de les sta ik al nat in het zweet.

Bon, ik moet mij dringend gaan klaarmaken, de les gaat bijna beginnen,
Namaste!

40 dagen bloggen: 22/40
Skipdagen : 4/6

Geplaatst op

Waarmee duwen de kinderen op mijn spreekwoordelijke knoppen? #ouderzonden

De komende weken blog ik mee over het thema ‘ouderzonden’. Een leuk initiatief van deze twee dames.
Deze week behandelen we de hoofdzonde ‘Ira’ (woede – toorn – wraak – gramschap). De vraag van de week is: Waarmee duwen de kinderen op je spreekwoordelijke knoppen?

  • Wanneer het tijd is om naar school te gaan. Ik na héél veel gedoe, geroep en geruzie hun eindelijk in hun jassen en schoenen heb gekregen. Ik de hoop krijg dat we misschien toch nog nét op tijd op school kunnen geraken en er dan eentje zegt: ‘ik wil nog wat melk drinken/een boterham eten’.
    Dat is zo’n situatie waarin ik dan moet kiezen tussen :
    optie a: luisteren en geven wat ze vragen maar dan moet ik zelf weer mijn schoenen uitdoen, alles gaan halen/maken en aargh we zijn al te laat
    OF optie b: ze toch naar buiten werken goed wetende dat ik dan de hele weg twee krijsende kleuters mag meeslepen.
    Ik kies dus meestal voor optie c: Mij eens goed kwaad maken. Niet altijd de beste optie maar mijn geduld is niet oneindig …
  • Wanneer ze recht in mijn oor krijsen
  • Wanneer ze mij fysiek pijn doen nadat ik hen al tien keer gewaarschuwd heb dat ze niet zo op mij moeten kruipen/ aan mij gaan hangen
  • Wanneer ze roepen alsof het een bende wilde dieren zijn en door hun eigen geroep niet (willen) horen wat ik hen vraag … dan begint mijn bloed meestal lichtjes te koken. Dat wild roepen en rondrennen komt ook meestal op rond bedtijd … dan weet ik al meteen wat een strijd het weer gaat worden om ze kalm en rustig in bed te krijgen. Aargh!
  • Wanneer ze in dictator modus gaan en ik denk ‘pff ik heb echt geen zin in een crisis vandaag‘ en dus braaf doe wat ze mij allemaal vragen …tot ze echt onredelijk beginnen worden.
    Bijvoorbeeld: hij wil melk drinken. Ik geef melk.
    Neen het moet in de Paw Patrol beker. Ik giet het over in de Paw Patrol beker.
    Neen niet die Paw Patrol beker, die waar Sky op staat. Ik neem de juiste Paw Patrol beker.
    Of neen het moet toch in de groene beker. Ik giet het in de groene beker.
    Ik moet de beker aangeven. Ik geef de beker.
    Ik moet aan de andere kant van de tafel gaan staan. Ik ga daar staan.
    Hij wil toch water drinken. Ik geef water.
    Neen niet in dezelfde beker! Ik neem een andere beker.
    Neen ik mag die beker niet vastpakken. Ik zet de beker terug.
    Ik moet blijven stilstaan.
    Ik mag niet praten.
    Ik mag niet kijken.
    Alé ik moet water geven!!
    Mijn geduld begint op te geraken. Ik begin te beseffen dat ik beter meteen korte metten had gemaakt met dit gedoe want dat dit sowieso in een crisis gaat eindigen. En dat is dan het moment waarop ik plots heel kwaad kan worden …
  • Wanneer ik moe ben na een lange werkdag en snak naar een moment van rust in de zetel en hen dus zo rap mogelijk in bed wil leggen maar ze net dan beslissen dat ze me 10 keer gaan terugroepen. ‘Ik wil nog drinken‘. ‘Ik moet nog pipi doen’. ‘Mijn laken ligt niet goed‘. ‘Je bent een kusje en een knuffel vergeten!’ .’Je moet mijn lichtje aan doen‘. ‘Ik wil knuffel x in mijn bed‘ . ‘Ik kan niet slapen‘. ‘Ik heb het te warm‘…. Echt dan is het soms ZO moeilijk om mijn kalmte te bewaren.
  • Wanneer ze op de achterbank beginnen ruzie maken terwijl ik mij net superhard moet concentreren op de baan (en anders ook)
  • Wanneer ze iets in hun handen hebben dat ze niet in hun handen mogen hebben (denk bijvoorbeeld aan een breekbaar beeldje dat normaal gezien op de kast staat). Wanneer ik dan vraag om het terug op de kast te zetten en hij in ‘mega stout kind’-modus gaat en gevaarlijke armbewegingen begint te maken met datgene in zijn hand dat hij niet mocht vasthouden. Echt dan word ik gewoon zot.

En zo zijn er nog veel voorbeelden maar alles hangt ook af van mijn eigen vermoeidheid want soms kan ik hun kuren perfect tolereren en blijf ik zo geduldig en kalm tot ze het zelf opgeven. Dat zijn de échte overwinningen.
Aan de andere kant moet ik ook vaak doen ‘alsof’ ik kwaad ben, om hen in bepaalde situaties goed & fout aan te leren terwijl mij dat vanbinnen niet altijd echt kwaad maakt.

Ach, het hoort er allemaal bij zeker, bij het ouderschap? ‘Het is maar een fase‘ denk ik altijd…. En gelukkig zijn er ook nog vele momenten waarbij ik mij niet kwaad hoef te maken, dan zijn die ruzies weer snel vergeten.

40 dagen bloggen: 21/40
Skipdagen : 4/6