Berichten

Geplaatst op

Selfish Sewing: een nieuwe T-shirt

Toen ik mijn naaipatronen aan het ordenen  was vond ik een leuk T-shirt patroon terug in een Ottobre Woman van 2015. Een patroon voor een eenvoudige, comfortabele T-shirt dat was net wat ik al zo lang zocht (en blijkbaar dus gewoon in huis had)!

Vandaag naaide ik het T-shirt in elkaar, de stof voor dit project was trouwens snel gekozen, een stof in één van mijn favoriete kleuren.
Het naaien ging vlot en voor een keer zonder enig probleem. Meestal breekt er wel ergens een naald, naai ik iets aan de verkeerde kant, eet mijn naaimachine mijn stof op of naai ik rimpels in de stof. Maar kijk ik kan het dan toch, eens meteen iets juist in elkaar naaien! Het is dat het echt een héél simpel project moet zijn 🙂

Dit is het resultaat:

Patroon: Ottobre Woman 2015
Stof: Kiwi Fabrics

40 dagen bloggen: 16/40
Skipdagen : 3/6

Geplaatst op

Over schoonheidsidealen

Ken je het programma ‘House Rules’? Dat sturen ze uit op Vitaya, het is een Australische reeks waarin koppels elkaars huis verbouwen en één van mijn favoriete verbouwreeksen.
Na afloop van een seizoen, wanneer ik te weten ben gekomen wie de winnaar was, zoek ik telkens de deelnemers eens op op Instagram. Het is altijd leuk om te zien hoe het met hen verder is verlopen. Sommigen hebben bijvoorbeeld hun verbouwde huis intussen al verkocht, andere koppels zijn uit elkaar gegaan … altijd boeiend om nog even verder op te volgen 😉

Eén van de deelnemers die ik zo ben beginnen volgen is Maddy. Maddy is een jonge mama met een leuke Instagramaccount vooral omdat ze al eens de zwaardere kant van het moederschap in beeld brengt op haar eigen grappige en eerlijke manier.

Een paar dagen geleden postte ze echter een foto waarop te zien was dat ze een Botox behandeling kreeg. Nu moet je weten dat Maddy, 30 jaar oud, een prachtige vrouw is. Zo’n typische Australische met lange blonde haren, blauwe ogen, een slank lijf en een perfect symmetrisch gezicht.
Ik dacht dus meteen bij het lezen van dat bericht ‘botox, dat is nu toch echt niet nodig?‘
Maar toen las ik de reacties op haar bericht (dat 1.223 likes kreeg):
Een 50-tal mensen reageerden met ‘dat doe ik ook!‘ of  ‘dat zou ik ook zo graag willen maar ik ben bang van naalden‘ of  ‘hoe vaak laat jij dat doen? Doet het pijn? ‘En andere praktische vragen & tips.
Slechts 1 persoon schreef: ‘you’re so beautiful as you are, you don’t need it honey’.

Ik was toch wel een beetje in shock van die reacties. Slechts één persoon die zei wat ik dacht en dan half Australië die applaudisseert voor een prachtige vrouw die haar rimpels, die niemand eerder had opgemerkt, laat weghalen.

Ik snap het ergens wel hoor, ik kan begrijpen waarom ze het doet en waarom ze hiervoor applaus krijgt. Wanneer je je niet goed voelt in jouw lijf en zo’n behandeling terug een beter gevoel geeft dan doe je dat. Dat vind ik ergens wel logisch. Wie weet laat ik het zelf ook ooit doen (ik denk het niet maar zeg nooit nooit).
Maar ik vind het zo jammer dat dergelijke beslissingen te weinig in vraag worden gesteld en meer en meer maar normaal worden gevonden.
We focussen steeds vaker op dat perfecte en vinden het gewone minder mooi. Lippen moeten opgespoten worden, billen moeten dikker, borsten moeten groot en dan weer klein. Het zal altijd wel weer net iets zijn dat ons lijf nog niet heeft dat we nodig hebben om mooi gevonden te worden door de maatschappij.

Hopelijk wijzigt deze evolutie weer in de toekomst en komen rimpels en imperfecties terug ‘in de mode‘. Het zou mij alvast goed uitkomen want ik ben zelf al flink aan het sparen wat betreft rimpels en grijze haren dus laat ons afspreken dat we dat vanaf nu gewoon allemaal mooi vinden dan spaar je mij veel geld en moeite uit 😉 Alvast bedankt!

40 dagen bloggen: 15/40
Skipdagen : 2/6

Geplaatst op

Wat kan ik mijn kinderen nooit weigeren wanneer ze erom vragen? #ouderzonden

De komende weken blog ik mee over het thema ‘ouderzonden’. Een leuk initiatief van deze twee dames.
Deze week behandelen we de hoofdzonde ‘Gula’ (onmatigheid, gulzigheid, vraatzucht). De vraag van de week is: Wat kan je kinderen nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Wat kan ik mijn kinderen nooit weigeren? Ik denk dan meteen aan:

  • een knuffel na een zware driftbui. Zo’n woedeaanval van de kleuter waarin hij mij de stomste mama van de wereld noemt en ik kwaad op hem ben. Tot ik dat ene betraande oogje zie en weer besef dat er een heel klein kindje achter dat woedend mannetje schuilgaat die soms ook niet goed weet wat er met hem allemaal aan het gebeuren is
  • snoep op dagen dat ik geen zin heb in discussies. ‘Choose your battles wisely’ denk ik dan, soms is het echt de moeite niet om alweer een discussie aan te gaan over dat ene snoepje dat ze vragen terwijl ze goed weten dat er op dat moment normaal gezien niet gesnoept mag worden. Laat ze het maar hebben, dan kan ik nog even verder genieten van de rust & stilte
  • ‘mag er iemand komen spelen?‘ .. dat kan ik nu zeker niet meer weigeren sinds ik weet hoe geweldig de zonen het vinden om vriendjes uit te nodigen. We zijn daar nog maar net mee van start gegaan want met de verbouwingen ging dat niet eerder. Al is de praktische kant bij deze vraag wel vaak een beperking (is het vriendje wel thuis, mag hij wel komen spelen, moeten we zelf niet al ergens naar toe, …)
  • Samen spelen …. al vind ik dat eigenlijk niet zo leuk, zeker niet wanneer ik weer in één of ander rollenspel word betrokken 🙂 Maar ze vinden het zo fijn dus achja dan doe ik weer maar eens alsof ik hun plastieken wortels in hun zogezegde restaurant super lekker vind en dat het lege tasje met onzichtbare koffie de beste koffie ter wereld is
  • ‘Kom je kijken naar ….‘ Als er iets te doen is op school bijvoorbeeld. Het zijn soms kleine dingen waar ze veel belang aan hechten. Laatste was het carnavalsstoet en was ik speciaal thuis gebleven om hen voorbij te zien wandelen, wat trouwens heel schattig was. MAAR blijkbaar hadden alle andere ouders (volgens de zoon) het volledige parcours meegewandeld en hadden die ouders hun ook een soort van slot dansje zien doen op het einde van het parcours. Daar was ik dus niet bij en ik merkte toch enige teleurstelling. Had ik het op voorhand geweten dan had ik ook dat zeker niet kunnen weigeren en was ik flink meegestapt!
  • Een verhaaltje of gesprekje voor het slapengaan, zelfs als heb ik net drie keer geroepen dat ik zeker geen verhaaltje ga lezen als ze zo traag hun pyjama aandoen …. en dan lees ik toch. Achja …

Maar over het algemeen kan ik eigenlijk wel goed dingen weigeren. Of weigeren is niet het juiste woord, ik probeer altijd een alternatief aan te bieden dat mij beter past of een wens uit te stellen naar een punt in een verre toekomst. Willen ze bijvoorbeeld één of ander speelgoedje dan moeten ze wachten tot hun verjaardag/de Sint/Kerstmis. Willen ze snoep? Dan zal ik eerst fruit, yoghurt of een ander gezonder alternatief proberen aan te bieden. Willen ze met mij verstoppertje spelen? Dan zal ik hen eerst proberen te overtuigen om te puzzelen of alleen te spelen. Soms lukt dat, soms niet 😉

40 dagen bloggen: 14/40
Skipdagen : 2/6

Geplaatst op

Tournée Minérale 2018: the end

Vorig jaar ontstond Tournée Minérale, een uitdaging om tijdens de maand februari geen alcohol te drinken.
Ik zag veel mensen hier aan deelnemen maar zelf stond mijn hoofd er toen niet naar, ik had trouwens al een fantastisch restaurantje geboekt voor op onze minitrip die maand waar ik sowieso alcohol wou kunnen drinken.

Dit jaar hadden we geen reis geboekt in februari en voelde ik eigenlijk wel de nood om eens deel te nemen aan een maand zonder alcohol.
Pas op, ik stel mijzelf al vrij veel grenzen wat alcohol betreft in het dagelijkse leven: alleen in het weekend of op feestdagen drinken, nooit drinken als ik nog moet rijden en niet drinken tijdens werkuren of werkfeestjes … dat zijn zo wat mijn belangrijkste regels.

Maar zelfs met die beperkingen voelde ik de laatste tijd dat het wat teveel aan het worden was.
Eerst waren er de feestdagen, een periode waarin er plots heel veel weekends in een week zaten en toen was er zowat elke dag wel een reden om iets te drinken.
Dan waren er nog de verbouw-weekends waarin we onszelf ’s avonds graag beloonden met een aperitiefje. Op den duur begon ik zelfs wat losser te worden in mijn ‘enkel-in-het-weekend’ regel op dagen dat ik echt veel stress had gehad of de kinderen weer te wild waren geweest en ik even tot rust wou komen door mijzelf te trakteren op een lekker alcoholisch drankje. Want op woensdag werk ik niet dus dinsdagavond is het eigenlijk toch ook al een beetje weekend, toch?

Ik had dus nood aan een pauze en daarom nam ik dit jaar deel aan Tournée Minerale.

Dat ging heel goed trouwens, de maand is voorbijgevlogen zonder problemen en ook vandaag kan ik nog makkelijk zonder alcohol doorkomen.
Toch ben ik een paar keer verschoten van mijzelf. Ik merkte dat ik heel regelmatig echt ZIN had in alcohol. Ik dacht er veel aan, al kon ik er wel makkelijk afblijven en smaakte dat glas cola in de plaats eigenlijk ook niet slecht.

Na een maand zonder alcohol is die zin nog altijd niet weg. Ik denk eerlijk gezegd dat de kans héél groot is dat ik dit weekend alweer ga aperitieven. Al voel ik mij daar nu al wat schuldig over. Het wringt een beetje maar ik voel dat ik niet zou kunnen zeggen dat ik vanaf nu nooit geen alcohol meer ga drinken.
Bij mijn zwangerschappen was dat eigenlijk ook zo: twee keer zonder problemen een jaar niet gedronken en toch daarna weer ‘begonnen’ ondanks dat ik voel dat mijn lichaam er echt niets positiefs uithaalt, integendeel. En toch …..
Iets om verder over na te denken, zo’n bewustmakingscampagne is echt een heel goed initiatief, volgend jaar doe ik al zeker terug mee!

40 dagen bloggen: 13/40
Skipdagen : 2/6